Γενιά δίχως μέλλον

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

Ανήκω σε μια γενιά που της έχουν δοθεί κατά καιρούς από διάφορους τυχοδιώκτες πολλοί χαρακτηρισμοί. Η γενιά του άρθρου 16, των 700 ευρώ, του Δεκέμβρη και πολλά άλλα, που κανένα δεν μπόρεσε να δώσει έναν ολοκληρωμένο ορισμό της για αυτό και χαθήκαν μέσα στον χρόνο. Ο πιο πλήρης χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι  γενιά δίχως μέλλον, γιατί έχουμε άγνοια του παρελθόντος, αδυναμία κατανόησης της σημερινής κατάστασης και  ζούμε σε μια χώρα που καταρρέει έχοντας δυσοίωνο μέλλον.

Αν κάτι μπορούμε να καταλάβουμε είναι πως ότι κάναμε τόσα χρόνια και σύμφωνα  με το κυρίαρχο status quo ήταν αναγκαίο για το μέλλον μας δεν μας εξασφαλίζει τίποτα. Ερχόμαστε λοιπόν σήμερα  αντιμέτωποι με αδιέξοδα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα βρούμε μπροστά μας και παράλληλα να έχουμε εμείς την ευθύνη να βρούμε απαντήσεις. Και τι μας έχει μείνει από όλα αυτά τα χρόνια που μας εθίσανε στην λογική  ότι το σώμα και το μυαλό  τα έχουμε για να καταναλώνουμε και όχι για να παράγουμε και να δημιουργούμε;

Δεν ξέρω ακριβώς αλλά σίγουρα εκείνη η αυθεντική αίσθηση της αλληλεγγύης, της ομαδικότητας και της κοινότητας που ζούσαμε κάθε φορά που βγαίναμε σε μια αλάνα μικροί για να συναντηθούμε με τους φίλους μας ή η αίσθηση της ελευθερίας κάνοντας ορθοπεταλιές, δεν μπορούν με τίποτα να ξεγραφτούν από την μνήμη μας ούτε από τα κοκτέιλ της κατανάλωσης ούτε της αποχαύνωσης …

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.